Bu olayı okuduktan sonra, Ruskin öğrencilerine böyle birinin bakımını üstlenmek isteyip istemediklerini sorar.

Öğrenciler bunu yapamayacaklarını söylerler. Ruskin, kendisinin bunu büyük bir zevkle yaptığını ve onların da yapması gerektiğini söyleyince öğrenciler şaşırırlar. Daha sonra Ruskin hastanın fotoğrafını dolaştırmaya başlar. Fotoğraftaki doktorun altı aylık kızıdır.

Dr.Ruskin, Amerikan Tip Birliği Dergisindeki makalesinde, (günümüzde çok yaşandığı gibi ) gülünç bir yanlış anlamanın insana nasıl tamamen farklı bir perspektif kazandıracağını anlatmaktadır.

Belki de hayatta yasadığımız birçok şey bize önyargılarımız ve bakış açılarımız tarafından dayanılmaz ve zor gözükebilir…

Kazanmak ve kaybetmek nereden ve nasıl baktığınıza bağlı.

Tüm hayatımızı “kazanmak ve kaybetmek” diye bir sınava yüklersek, bu öncelikle sahip olduğumuz kaynaklarımızı farkında olmadığımızı gösterir. Acilen yapmamız gereken “kendimizi keşif” yolculuğuna çıkmak, var olan ve geliştirebileceğimiz yönlerimizi ortaya çıkarmak, tanımak ve neler yapabileceğimize odaklanmak.

Geleceğimizi yaratırken kendimizi iyi tanımalıyız. Bu nedenledir ki önemli olan bizim seçimlerimiz.

Geleceğimizi yaratırken kendimizi iyi tanımalıyız. Bu nedenledir ki önemli olan bizim seçimlerimiz. Soru soralım hemen kendimize ve yanıtlarını da birer birer verelim kendimize.
• Ben ne istiyorum?
• Ben neler yapabilirim?
• Ben neleri yapmaktan hoşlanırım?
• Karakterim Nasıl?
• Sahip olduğum kaynaklar neler?
• Ben ne yapmak istiyorum?
• Ben nerede olmak istiyorum?

Bu soruların yanıtları bizi seçimlerimize götürür.

Ne seçerseniz seçin, kendi sevdiğiniz konuyu, alanı, işi, yeri seçin. Görüşler alın ama sonra da kendi öz duygularınızla karar verin.

• Seçmeden önce düşündüğünüz okulları gidip ziyaret edin. Ortamı görün.
• Seçtiğiniz okuldan bölümden mezun olanları bulun, ne iş yapıyorlar bakın, ortamlarını görün, çalışma koşullarını öğrenin.
• Seçtiğiniz alanda ilerlediğinizde, bir işe girdiğinizde bir gününüz nasıl geçecek, gelişim adımlarınız nasıl olacak öğrenin.
• Neler yaparak mutlu olduğunuzu anlamaya çalışın.
• Seçiminizden pişman olursanız bu hayatın sonu değil, yeni seçimler yaparsınız.
• Ne seçerseniz seçin istediğiniz ve çaba harcadığınız sürece başarılı/mutlu olabileceğinizi bilin.
• Başarılı insanların hayat hikâyelerini okuyun, yolculuklar nerede, nasıl başlamış ve nasıl devam etmiş öğrenin.
• Kendinizi sevin ve kendinize inanın.
• Öğrenmenin ve başarının sadece üniversite öğrenimi ile değil, her yaşta her yerde hayallerinizi hedefe dönüştürmeniz ve istekle çalışmanızla gerçekleşeceğini unutmayın.

Herkes başarılı olmak hayallerini gerçekleştirmek ister. Başarılı olmak için, açık, net ve ulaşılabilir hedefler belirlemeli, belirlenen hedeflere odaklanmalı ve hedefleri gerçekleştirmek için azimli olunmalıdır.

Öğrencinin, okul yaşamını ve hayatının diğer alanlarını düzenlemesinde bilinçli düşünmesini, çözüm odaklı yaratıcı yaklaşımlar geliştirmesini hedefler. Öğrencinin içsel dünyasını da keşfetmesin hedefler. Ders ve okul başarısının yanı sıra, hayat başarısı konusunda bilinçli düşünmesini, seçimler yapmasını, kararlar almasını, güçlü yanlarını keşfetmesini, yönünü seçmesini hedefler. Yeni bakış açıları geliştirmesine, kendini daha iyiye taşımasına destek olur.

Öğrenci ile etkin bir iletişim ile kendisini tanıması ve tanımlamasını sağlar,

Eğlenerek öğrenme ve, yaratıcılık geliştirme ortamları yaratmayı sağlar,

Aile ile yaşanan ortak sorunlara yönelik çözümsel yaklaşımlar, yöntem ve uygulamalar sunar,

Etkin bir paylaşım ortamı yaratmak için gereken sağlıklı davranış ve yaklaşımlar oluşturmasına yardımcı olur,

İlköğretim, Lise ve Üniversite Öğrencileri için 3 ayrı çalışma ile ışık tutmaya çalışıyoruz.

Keşif ve gelecek odaklı koçluk, Konsantrasyon geliştirme, Çözüm odaklı koçluk

Pek çok insan sınavlarda heyecanlanır, sınav kaygısı yaşar. Kendinizi yönetebilirseniz bir miktar kaygı iyidir, performansınızı arttırır ve sizi motive eder.

Ne istediğinizi ve neler yapacağınızı biliyor olmak ise size güç verir.

Kişilik Envanteri, Kişisel SWOT Analizi, Meslek Seçimi gibi çalışmalar yapılır.

“Hedeflerimize ulaşmak için, bilmenin, istemenin yetmediğini adım atmanın gerektiğini tüm sevdiklerinizin davetli olduğu bir ziyafete yemek pişirir gibi titizlikle hazırlanmak gerekir.”

Hangi işe uygun olduğumuzu belirlemek için kendimizi çok iyi tanımalıyız.

Neden çalışıyoruz?

Neden en sevdiğimiz işe ulaşmak istiyoruz?

Mutlu olmak,

Hayalimize kavuşmak,

Daha çok para kazanmak,

Daha saygın olmak,

Yeteneklerimizi kullanabilmek,

Sürekli gelişmek,

Başarılı olmak,

peki ya

Sizin nedeniniz?

Sorular cevaplardır.

* Ben neler yapabilirim?
* Ben neleri yapmaktan hoşlanırım?
* Ben ne istiyorum?
* Güçlü yanlarım neler?
* Ben ne yapmak istiyorum?
* Ben nerede olmak istiyorum?

Kimler “Kariyer Koçluğu” programına katılabilir?

* Lise ve üniversite öğrencileri
* Üniversiteden yeni mezunlar
* Kariyerinde ilerlemiş ancak hayatına bambaşka bir yön vererek 2.kariyer yapmak isteyenler,
* Belirlediği kısa ve uzun vadeli hedefe ulaşmak adına bireysel desteğe ihtiyaç duyan profesyoneller,
* Çalışanlarına koçluk yapabilmek, onları yönlendirebilmek ve bilgi edinmek isteyen yöneticiler,
* Çocuklarına kariyer konusunda destek olmak isteyen anne-babalar,

Bu sürecin doğal bir parçası olarak, kişisel değerler ve yaşam vizyonu, hedefler ve yaşam dengesi üzerinde çalışılır. Danışanların hayatlarının tüm alanlarıyla ilgili koçluk yürütülebilir. Koçluk, kişisel dönüşümü amaç edinmiş, hayatının kontrolünü elinde tutmak isteyen, doğuştan var olan içsel gücüyle bağlantılı yaşama hakkını kullanmak isteyen herkesin, yaşamının bir parçası yapabileceği bir yolculuktur.

Koçluk çalışması danışanın HAREKETE GEÇMEK, İLERLEMEK, DEĞİŞMEK, DÖNÜŞMEK isteği ile potansiyeline odaklanır. Bireylerin iş ve özel yaşamlarında karşılaştıkları zorluklar değişim ve değişimi yönetme ihtiyacı doğurur. Koçluk problem çözmek için değil değişim yaratmak için kullanılan bir gelişim aracıdır.

Koçluk, danışanın destek aldığı çalışma şekli açısından farklıdır: bu profesyonel ilişkide danışan liderdir. Karar veren ve uygun hareketleri başlatma sorumluluğunu taşıyan danışandır. Danışan kendi sorumluluğunu ve verdiği sözlere uyma yükümlülüğünü kabul eder. Koç, bu süreçte danışanı için en iyiyi ister ve hedefe ulaşması için sahip olduğu beceri ve tekniklerle danışanını destekler.

Koçluk çalışması sizin ihtiyaç, hedefler ve zamanınıza uygun olarak tasarlanır, yüz yüze, online veya telefon ile gerçekleştirilen bire bir görüşmeler şeklinde yürütülür.

Birbirimize karşı dürüst ve açık olmamız, koçluk ilişkisinin değeri ve bütünlüğü için çok önemlidir. Bu doğrultuda paylaştığımız, geliştirdiğimiz ve tartıştığımız her şey tamamen gizli kalacaktır.

Koçluk çalışması sizin için, sizin hedefinize doğru yukarıda belirtilen çerçeve içinde yürür.

Bireysel koçluk her kişi için farklı tasarlanan bir süreç olmasına rağmen, genel olarak belirli bazı adımlar bulunmaktadır.

Tanışma, hedefleri belirleme, beklentileri ortaya koyma, çalışma prensiplerini oluşturma, planlama ve anlaşma.

Süreç ilerlerken kontrol ve değerlendirme.

Pek çok konuda koçluk alabilirsiniz.

Bir öğrenci ders çalışma ve verimliliğini artırmak, güçlü alanlarını keşfetmek, gelecek planını yapmak, doğru işe ulaşmak için koçluk alabilir.

İş dünyasına yeni adım atmış biri kendi kariyer planını yapmak, performansını artırmak, imajını ve iletişim tarzını düzenlemek için koçluk alabilir.

Bir aile kendilerini birlikte daha iyi tanımak, aile içi iletişimi geliştirmek ve daha mutlu bir yaşam için koçluk alabilir.

Bir yönetici sorumluluğunun getirdiği stresi yönetmek, zamanını etkin kullanmak, ekibi ile doğru iletişim kurmak, kendine, hobilerine vakit ayırmak ve kişisel izini istediği gibi bırakmak için koçluk alabilir.

Bir kadın, bir erkek, bir anne, bir baba kendini tanımak, duygularını daha iyi kullanmak, engelleri kaldırmak için koçluk alabilir.

Bu konuda pek çok örnek paylaşabilirim. Yaşamın içinde düşünür ve bazen adım atamayız ya, işte koçluk tam o noktada bizi harekete geçirir, ilerletir, değişim ve dönüşüm adımlarını attırır. Nerden mi biliyorum. Biliyorum çünkü koçluk çalışmasına başlamadan önce koçluk almaya başlamıştım. Ve bugün bir koç olarak çalışmamı sağlayan yolculuk o günlerde başladı…

Sevgiyle adım atalım…

Yasemin Sungur

en sevdiğim, hobi gibi keyif aldığım, üretmemi sağlayan, beni geliştiren…

başka ?

düşündüklerimi kağıda aktaramadım…

ben herşey için için teşekkür edeceğim anneme…

nasıl sıralayacağımı bilemedim…

öncelikle iyi ki doğmuş, bugün onun doğum günü, yetmişbeş yaşına girdi bugün…

iyi ki doğmuş canım annem…

sonra beni doğurduğu için teşekkür ederim…

nasıl anne olurdum yoksa )

…

annem, benim annem, ‘biz dört kardeşiz’ o hepimizin annesi, her birimiz birbirinden öyle farklı ki, nasıl başardı acaba hepimizin annesi olmayı?

benim sadece bir oğlum var, anne olmak öyle zor ki, nasıl başardı hepimizin annesi olmayı, her ihtiyacımızda yanımızda olmayı? teşekkür ederim…

benim annem güçlü kadın, zorluklar karşısında hep yeni bir yol bulmuş, bu yönünü  bana da vermiş, teşekkür ederim…

annemi her zaman yanımda hissettim, teşekkür ederim…

yıllardır farklı şehirlerdeyiz, annemin sesi bana her zaman çok iyi gelir, teşekkür ederim…

konuşuruz oradan, buradan iyi gelir bana…

oğlumla yaşadığımız sorun gibi görünen pek çok olayda annemle yaşadığım anlar gelir ve bir şekilde o sorun çözülüverir…

babamı erken kaybettik, yıllardır bizlerle sürdürüyor yaşamını…

iyi ki doğdun annecim, iyi ki benim annemsin…

herşey için teşekkür ederim…

Candan Erçetin’in söylediği gibi  “Annem sen benim yanıma kalansın”

…

Hani eski zaman masalları anlatır

Hüznümü huzura dolarsın

Kaşım gözümden çok içim bir parçan

Annem sen benim yanıma kalansın

Hani bir biblon vardı kırdığım

Üstüne ne kırgınlıklar yaşadın

Ama bil ki ben de parçalandım

Annem ben senin yanına kalanım

Annem annem

Ve o başını kaldırdı, insanlara baktı.

Üzerlerine sinen derin dinginliği duyumsadı.

Ve yüksek bir sesle konuşmaya başladı:

“Sevgi çizi çağırınca, onu takip edin,

Yolları sarp ve dik olsa da…

Ve kanatları açıldığında, bırakın kendinizi,

Telekleri arasında saklı kılıç, sizi yaralasa da…

Ve sizinle konuştuğunda, ona inanın,

Kuzey rüzgarının bir bahçeyi harap edişi gibi,

Sesi tüm hayallerinizi darmadağın etse de…

Çünkü sevgi sizi yücelttiği gibi, çarmıha da gerer.

Sizi büyüttüğü ölçüde, budayabilir de…

En yükseklere uzanıp, Güneş’le

titresen en hassas dallarınızı okşasa da,

Köklerinize de inecek, ve onları sarsacaktır,

Toprağa tutunmaya çalıştıklarında…

Mısır biçen dişliler gibi sizi kendine çeker;

Çıplak bırakana kadar döver, harmanlar;

Kabuklarınızı, çöplerinizi ayıklar, eler…

Bembeyaz olana kadar öğütür sizi;

Esnekleşene kadar yoğurur;

Ve Tanrı’nın İlahi sofrasına ekmek olasınız diye,

Sizi kendi kutsal ateşine savurur…

Sevgi bütün bunları,

Kalbinizin sırlarını bulasınız diye yapar,

Ve bu biliş, Hayatin kalbinin bir cüzcünü yaratır…

Ancak korkunun kıskacında,

Salt sevginin huzurunu ve hazzını ararsanız,

O zaman örtün çıplaklığınızı,

Ve sevginin harman yerine adim atin…

Adim atin, kahkahaların tümünün olmadığı,

Sadece gülebileceğiniz mevsimsiz dünyaya,

Ve ağlayın, ama tüm göz yaşlarınızla değil…

Sevgi hiç bir şey sunmaz, sadece kendisini,

Hiçbir şey kabul etmez, kendinde olandan gayri…

Sevgi sahip çıkmaz, sahiplenilmez de;

Çünkü sevgi, sevgi için yeterlidir, tümüyle…

Sevdiğinizde, “Tanrı benim kalbimde,” yerine,

Şöyle deyin, “Ben kalbindeyim Tanrı’nın …”

Ve sanmayın yön verebilirsiniz sevginin akışına,

Çünkü sevgi, yolunu kendi çizer, sizi değer bulduğunda…

Sevgi bir şey istemez, tamamlanmaktan başka…

Fakat seviyorsanız ve ihtiyaçların arzuları varsa,

Bırakın bunlar sizin de arzularınız olsun…

Erimek ve akmak, geceye şarkılar sunan bir dere misali,

Şefkatin fazlasının verdiği acıyı bilip,

Kendi sevgi anlayışınla yaralanmak,

Ve kanamak, yine de istekle ve coşkuyla…

Şafak vakti kanatlanmış bir gönülle uyanmak,

Ve bir sevgi gününe daha, teşekkürle uzanmak…

Sessizce çekilmek öğle vakti, sevginin vecdini duymak,

Akşamın çöküşüyle de, eve huzurla dönmek…

Ve uyumak, kalbinde sevgiliye bir dua,

Ve dudaklarında bir şükür şarkısıyla…”

Halil Cibran

İdealler ve kariyer hedefleri yüklemesi ile enerjim hiç bitmiyor. Oğlum Can 9 yaşında, evde yalnız kalmaya başladı, içim rahat değil, bir şeyler yapmalı diyor iç sesim.

İş dönüşü üst kattaki komşum ile karşılaştık, kızı Lady doğurmuş ‘o bir kaniş’, 3 yavrusu olmuş, ancak o hala kendini hamile zannediyormuş, yavruların birini kendilerine ayırmışlar, ancak Lady çok kıskanıyormuş, yavrular çok güzelmiş, görmeliymişim.

Aslında Lady’nin aşk hikayesini dinlemiştim daha önce, alt kattaki komşumuzun oğlu  Simon ‘o bir terier’ tutulmuştu Lady’e ve Lady ona yüz vermemişti aylarca. Simon’un ağlamalarını duyardım Lady sokağa çıktığında, beni bırakın da aşkıma kavuşayım diye için için ağlardı, dayanamazdık, ancak Lady çok inatçı çıkmıştı… Simon’un bitmeyen tutkusu sonunda Lady’i dize getirdi, artık o da Simon ile ilgili, hepimiz çok mutlu olduk.

İşte bu aşkın meyvesi Vega…

Can ile beraber Vega’yı görmeye yukarı çıktık, koştu geldi ve Can’ın kucağına oturdu, çok neşeli bir köpek. Az sonra İlhan geldi, Vega koşup İlhan’ın kucağına da tırmandı ve bir güzel işedi, aşırı heyecandan tutamamış )

Hepimiz çok heyecanlıyız, çok sevdik Vega’yı, bu gece biz bakabilir miyiz dedik, mamasını alıp bizim eve indik ve Vega o gün o bizi seçti, bizim kızımız oluverdi…

Can’ı karşıladı hergün kapının arkasında. O ders çalışırken ayakucunda yattı.

Tam 15 yıl olmuş ailemize katılalı. Her günümüzde,  sevincimizde ve üzüntümüzde bizimle, birlikte sevindik ve üzüldük.

Anne ve babası ile aynı veterinere gitti, hala gidiyor.Veterineri Ataköy’de, sokağın başına geldiğinde anlar ve önce arabadan inmez, sonra da ters yöne yürümeye başlar…

Anneannesinin ördüğü kışlık paltosunu giyer karlı kış günlerinde. Hiç hoşlanmaz ancak çok sevimli olur.

Tatillerde Vega’yı kabul eden yerlerde tatil yaparız. Birlikte yüzeriz.Yürüyüş yaparız, son tatilde Kaz dağlarını birlikte fethettik.

Özellikle üzüntülü anlarımızda bizi hiç yalnız bırakmaz, elimizi yalar, ta burnumuzun dibine kadar sokulup gözümüzün içine bakar, ama ne bakış, bir gözünüzün önüne getirir misiniz?

O durumda bakışına şaşırıp, gülümserim ve sıkıntım hafifler, kuyruğunu sallayıp topunu getirip hadi top oynayalım diyerek topunu burnu ile iter )

Annem anneannesi olmayı kabul etti.  Telefon ettiğinde onu da sorar.

Anladığı söz sayısı öyle çok ki, tek kulağını kaldırıp bizi dinler. Artık ondan bahsederken farklı isimler söylüyoruz kendi aramızda. Son zamanlarda adı Şüküfe!

Parkta anneler söz dinleme konusunda örnek olarak çocuklarına Vega’yı gösterirler.

O bir köpek, ancak o’na rağmen iki kez eve hırsız girdi )  Saklandığı yerden uzun süre çıkmadı

Benim gibi meyve-sebze yemeye bayılır, ikimiz de şeftali ve kırmızı bibere asla hayır demeyiz…

Sahipleri zamanla köpeklerine benzerlermiş, beni Vega’ya benzetenler çıkıyor…

O bizim aramızda en çok İlhan’a düşkün. İlhan ve ben yanyana otururken gelip aramıza girer oturur.

İlhan ile Can  boğuşurken hep Can’ın tarafını tutar.

Evde kim uyuyorsa onun ayak ucunda uyanana kadar yatar ve bekler.

Misafir çok sever, köpek sevemeyenlere bile kendini sevdirir.

Henüz hiç kimseyi ısırmadı!

Sokakta onu gezdirirken, sevmek isteyenler hep sorarlar, ısırır mı diyerek…

Şimdi Vega hasta ve biliyorum 15 yaşında…

Haftaya ameliyat olacak, umuyorum bu ameliyat iyi geçer, bizimle ömrü izin verdiğince yaşamaya devam eder, bunu istiyorum…

Ben onu çok seviyorum…

Bu röportajı da okumanızı öneririm. HAYATA HAKİM VE ZAMANSIZ BİR KADIN; BETUL MARDİN !!!

Önünde saygıyla eğiliyorum..:))

Yusufçuk sembolünün şans ve uğur getirdiğine inanılır. Pek çok yörede farklı hikayeleri anlatılır. Bu nedenle desen olarak çizilir, takıları yapılır ve takılır.  Şifa getirdiğine inanılır.

Narin bir şey Yusufcuk; böcek demeye dilim varmıyor, ancak öyle. Kaz dağlarında Ağlayan Şelaleyi gezerken karşımıza çıktı. Etkileyici bir görüntüsü var.

Geçen yıl  Ağlayan Şelale’nin oluşturduğu minik göl çevresinde çektiğim bu güzel fotoğrafa bakarken aklıma okuduğum bu şiir geldi…

Yusufçuk Gibi

Canım! Bu sevda ateşinin

Hiç şakası yokmuş.

Hazırlıksız geleni

Yakarda kavururmuş.

Yanıyorum işte şimdi

Mangalda bir köz gibi,

Döndümde yüzüm sürdüm

Hara yusufçuk gibi…

Kalbim yanar yanar durur,

Sanki hiç sönmez gibi.

Haber vermeden gittin

Sanki hiç dönmez gibi.

Yanıyorum işte şimdi

Mangalda bir köz gibi,

Döndümde yüzüm sürdüm

Hara yusufçuk gibi…

Aşkım ne oldu da?

Bana artık bitti diyorsun.

Seni nasıl sevdiğimi

Sende iyi biliyorsun.

Gözlerinle kal derken,

Ağzınla git diyorsun.

Yanıyorum işte şimdi

Mangalda bir köz gibi,

İstiyorsan giderim

Ateşe yusufçuk gibi…

Şair Melih Kasap

Inception güzel bir film, beni etkiledi. Soluğumu tutarak seyrettim çoğunluğunu. Çok hızlı, hiç duraklamıyor, müzik inanılmaz bir şekilde filmi tamamlamış, “zor bir hikaye” çok fazla konuşma var, anlayabilmek için hiç kaçırmadan dinlemek ve görselliği kaçırmamak gerekiyor.

Beni en çok etkileyen hikayesi elbette, beynin, daha doğrusu zihnin bilinmeyenlerine doğru bir yolculuk yaptırıyor. Sorular sorduruyor, kafaları karıştırıyor. Gerçek, düş, rüya, uyku ve bilinçaltı…

Hangisi gerçek, kimin gerçeği? Ya da kimin rüyası?

Bugün sanırım hepimizin aklından zaman zaman birlikte yaşadığımız, çalıştığımız, sevdiğimiz ve/veya sevmediğimiz insanları etkilemek geçiyor ve bunun sihirli yollarını arıyoruz. Ve elbette büyük insan kitlelerini kendi istedikleri yöne çekmek isteyen politikacıların, ürünlerini herkesin beğenmesini isteyen üretenlerin, başkalarının sırlarını elde ederek çıkar/yarar sağlamak isteyen istihbaratçıların.

Ne dersiniz ne kadar başarabiliyorlar, bizi etkilemeyi?

Filmde metaforlar fazlaca kullanılmış. Yol, koridor, asansör, derinlik. Tüm rüyalar aynı zihnin ürünü.Yaşadıklarımız kendi gerçeğimizden mi? Geçmiş deneyimlerimizden veya geleceğe dair hayallerimizden mi?

Direkt ve tekrar eden bir mesaj alamadım ben filmden. Hikayenin derinliğini benim deneyimlerime bırakmış gibi hissettim. Kendi rüyalarımı ve gerçeklerimi sorgulamaya davet etti beni Inception.

Filme gitmeden önce seyreden farklı kişilerin yorumlarını okudum. Özellikle Can Sungur’un yazdığı filmde belirgin bir amaç için kullanılan şarkının anlamı ve konuyu çok iyi anlattığı şu cümle aklımda idi. “Inception, rüyalarda gezen bir gurup kurnazın hikayesinin altında, anılarını unutmamak için kafasında hapishaneler yaratan bir adamın ve babası ile kopukluğu yüzünden karakteri şekillenmiş bir adamın hikayelerini de anlatıyor.”

Film yeterince kafa karışıklığı yaratıyor, çok zekice kurgulanmış, aksiyon, bilimkurgu, gerilim,  dram ve  araya müthiş bir aşk hikayesi, sevimli çocuklarını özleyen baba ile bu senaryodan başka bir yönetmenin elinde 3-4 film çıkardı

Mutlaka seyredilmeli Inception, türkçe adı ile Başlangıç, sanırım birkaç kez seyredilecek filmlerden olacak, çok konuşturacak… Özellikle şu basit cümle hep zihnimizde dönüp duracak, aynen filmin baş kahramanı Leonardo DiCaprio’nun can verdiği Dom Cobb’un totemi gibi…

“En acımasız virüs ‘fikir’dir. Bir kez beyne yerleşti mi hızla gelişir ve o insanı ele geçirir.”

Zihnimizi kendi isteğimizle ve güzel düşüncelerle beslediğimiz bir yaşam diliyorum.

İyi uykular ve tatlı rüyalar…:)